کودکی که لنگه کفشش را دریا از او گرفته بودروی ساحل نوشت : دریـا دزد کـفش هـای من
مـردی که از دریــا مـاهـی گرفتـه بود ،روی مــاسه هـا نـوشت : دریـا سخـاوتـمـند تـرین سفـره هستـی
مــوج آمـد و جملات را بـا خـود شست .....
تـنــها بـرای من این پیــام را گذاشت که :
بـرداشت های دیـگران در مـــورد خــودت را، در وسعت خویــش حل کن تــا دریـــا بــاشـی
مـثــل دریـــا بـاش تـــا اگــر سنـــگی بــه تـــو زدنـــد ...
سنــگ غـــرق شــود...
نـــه ایـنـــکه تــو مـتـــلاطــم شـــوی...
مثــــل ســاحـل آرام بــــاش ، تــــا مــثـل دریــــا بـــی قـــرارت بـــاشنـــد
چــقـدر تـــلخ است ...
ســـاکنـــان دریـــــا پـــس از مـــدتـــی صــــدای امــــواج را نـــمـی شنــــونــد
چــه تـــلخ است قــصه عـــادت!
از انسان ها غمی به دل نگیر زیرا خود غمگینند ...
با آنکه تنهایند ولی از خود می گریزند
زیرا به خود و به عشق خود و به حقیقت خود شک دارند ...
پس دوستشان بدار اگر چه دوستت نداشته باشند.
دکتر شریعتی
ماه من غصه چرا ؟
آسمان را بنگر، که هنوز، بعد صدها شب و روز
مثل آن روز نخست، گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد
یا زمینی را که، دلش از سردی شبهای خزان نه شکست و نه گرفت
بلکه از عاطفه لبریز شد و نفسی از سر امید کشید
و در آغاز بهار، دشتی از یاس سپید، زیر پاهامان ریخت
تا بگوید که هنوز، پر امنیت احساس خداست
ماه من غصه چرا ؟
تو مرا داری و من هر شب و روز، آرزویم همه خوشبختی توست
ماه من، دل به غم دادن و از یاس سخن ها گفتن
کار آن هایی نیست که خدا را دارند
ماه من، غم و اندوه اگر هم روزی، مثل باران بارید
یا دل شیشه ای ات از لب پنجره عشق، زمین خورد و شکست
با نگاهت به خدا چتر شادی وا کن
و بگو با دل خود که خدا هست، خدا هست هنوز
او همانیست که در تارترین لحظه شب، راه نورانی امید نشانم می داد
او همانیست که هر لحظه دلش میخواهد همه زندگی ام، غرق شادی باشد
ماه من... غصه اگر هست بگو تا باشد
معنی خوشبختی، بودن اندوه است
اینهمه غصه و غم، اینهمه شادی و شور
چه بخواهی و چه نه ،میوه یک باغند
همه را با هم و با عشق بچین، ولی از یاد مبر
پشت هر کوه بلند سبزه زاری است پر از یاد خدا
و در آن باز کسی می خواند که
خدا هست
خدا هست
خدا هست هنوز
در شهر
صدای پای مردمانیست
که همچنان که تو را میبوسند
طنـاب دار
تو را میـبافند
مردمانی که صادقانه
دروغ میگویند و عاشقانه
خیانت می کنند.
کاش دل ها آنقـدری پـاک بود
که برای بیـان دوستت دارم
نیازی به قسم خوردن نبود
در انتـهای هــر سـفر
در آییــنه
دار و نـدار خویــش را مــرور مــی کنم
این خــاک تیــره ایــن زمیــن
پاپــوش پــای خستــه ام
این سقــف کوتــاه آسمــان
سرپــوش چشـم بســتـه ام
اما خـــدای دل
در آخریــن سـفر
در آیــینـه به جـز دو بیــکرانه کــران
به جز زمیــن و آسمـان
چیــزی نمـانـده است
گم گشــتـه ام ‚ کجـا
ندیــده ای مــرا ؟
دیروز ، تنها یک خاطره است. آن را با همه خوبی ها و بدی هایش بپذیر و به نرمی عبور کن...
و فردا فقط یک رویاست ، رویایی که باید با برنامه ریزی به هدفی ارزشمند تبدیل شود...
اما در این لحظه!
اگر خوب زندگی کنی، لحظه ات را سرشار از تلاش و امید سازی، و در عینحال شاد و خوشحال باشی
خواهی دید که هر دیروزت خاطرهای زیبا خواهد بود
و هر فردایت تصویری از امید...
پس به این لحظه ها خوب بنگر...
و یادت باشد در گذر لحظه ها، آنها را از دست خواهی داد مگر آنکه تلاش، زحمت و شادی را با خود همراه کنی.
گاه یڪ سنجاقڪ
به تو دل مے بندد
و تو هر روز سحر
مے نشینے لب حوض
تا بیاید از راه
از خم پیچڪ نیلوفرها
روے موهاے سرت بنشیند
یا ڪه از قطره آب ڪف دستت بخورد
گاه یڪ سنجاقڪ
همه معنے یڪ زندگے است...
تو کجایی سهراب؟
آب را گل کردند چشم ها را بستند و چــ ِ با دل کردند...
وای سهراب کجایی آخر؟...
زخم ها بر دل عاشق کردند خون بــ ِ چشمانِ شقایق کردند !
تو کجایی سهراب؟
کـ ِ همین نزدیکی عشق را دار زدند,
همه جا سایهــ ی دیوار زدن!
تو کجایی سهراب کـ ِ تمامـــ احساسم را کشتند...
وای سهراب دلمــ را کشتند...
