چه اوقات سختـــی که بـر مـن گـذشت!
گـواهِ دلِ ریـشِ مـن، ماه بـود!
دمـی شک نکـــردیـم به شاه راه ها ،
دریــغا که بی راهه ها راه بـود!

چه اوقات سختـــی که بـر مـن گـذشت!
گـواهِ دلِ ریـشِ مـن، ماه بـود!
دمـی شک نکـــردیـم به شاه راه ها ،
دریــغا که بی راهه ها راه بـود!



مفضل بن عمر می گوید: از امام صادق (ع) پرسیدم:
چرا گاهی نوزاد بیدلیل میخندد یا بدون درد میگرید؟
پاسخ فرمودند: ای مفضل! هیچ طفلی نیست مگر اینکه امام را میبیند و با او نجوا میکند، پس گریهاش از رفتن امام از پیش اوست و خندهاش بخاطر روی آوردن امام به او
اما وقتی زبان طفل به سخن باز شد این باب بر او بسته میشود و بر قلبش مهر فراموشی زده میشود.
شیخ صدوق ره، علل الشرایع
«وَ إِذَا مَسَّ الْانسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِیبًا إِلَیْهِ ثمَُّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسیَِ مَا کاَنَ یَدْعُواْ إِلَیْهِ مِن قَبْل...»
«هنگامی که انسان را زیانی رسد، پروردگار خود را میخواند و بسوی او باز می گردد؛ امّا هنگامی که نعمتی از خود به او عطا کند، آنچه را به خاطر آن قبلًا خدا را میخواند، از یاد میبرد...»
زمر/8.
گفت:
خدایا اگه زنده برم بیرون قول میدم آدم خوبی باشم...
سالم بدنیا اومد
نرسیده یکی زد پشت کمرش!
دردش اومد
عصبانی شد:
مثل اینکه امروز نمیشه!
از فردا
از فردا...
چشمـ ـها موجودات صامتـی هستند که فــریـاد را می بینند!
و زبـان موجود شلوغـی است که سکـــوت را تعریف می کند...
هر که شهید نشود، لاجرم خواهد مرد ... شهید آوینی
سید ابن طاووس در «مصباح الزائر» گفته:
چون زیارت اهل ایمان را قصد کنی، شایسته است روز پنجشنبه باشد، و گرنه هر وقت که خواستی، و کیفیت زیارت ایشان چنین است، که رو به جانب قبله نمایی، و دست خود را بر قبر گذاری، و بگویی:
اللَّهُمَّ ارْحَمْ غُرْبَتَهُ وَ صِلْ وَحْدَتَهُ
خدایا به غربتش رحم کن، و به تنهایی اش برس،
و وحشتش را همدم باش، و ترسش را ایمنی ده،
و از رحمتت به او آرامش ده، رحمتی که به سبب آن از رحمت غیر تو بی نیاز گردد،
و او را به هرکه دوستش دارد ملحق کن
شادی روح در گذشتگان صلوات
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم
ایـن روزها که مــی گـــذرد ، هــر روز
احــساس مـی کنـم که کسی در بـاد
فــــریـاد مـی زنـد
